कान्तिपुर ! संज्ञानात्मक न्यूरोसाइन्सले बढ््दो रुपमा देखाएकाे छ कि भावनाले स्मृति र प्रेरणा बढाउँछ । जब कुनै कायर् भावनात्मक रुपमा चाजर् हुन्छ, मस्तिष्कले डोपासाइन र अक्सिटोसिन, प्राेत्साहन, भावनात्मकता र ध्यान संग सम्वन्धित रसायनहरु छाेड्छ । ब्याबहािरक रुपमा भन्नुपदार्, यसकाे अर्थ आफुले ख्याल गनर्े ब्यक्तिलाइर् लेख्ने केटाले आफुले लेखेकाे कुरामा ध्यान केन्द्रित गनर्,े संशाेधन गनर्े र सम्झने सम्भावना बढि हुन्छ । यसिर प्रेम पत्र साक्षरताका लागि एक न्युरोलाेजिकल इन्जिन बन्छ ।
यस प्रकारकाे अनुभवलाइर् साक्षरता अनुसन्धान कतार्हरू “मात्रात्मक साक्षरता” भनेर ब्याख्या गर्छन् अथार्त भावात्मक संलग्नता भाषा विकासकाे एक “साइड इफेक्ट” मात्रै नभइर् एक चालक हाे । आधुनिक कक्षा काेठाहरुले प्रायः यो महत्वपुर्ण तत्वलाइर् छुटाउँछन्, बरु भावनाहिन लेखकका रुपहरुमा केन्द्रित हुन्छन् । भावनाकाे माध्यमद्वारा, यी प्रेमपत्रहरूले यति शक्तिशाली रूप देखाए झै, अनिच्छुक सिक्नेहरुलाइर् भावुक लेखहरुमा रुपान्तरण गनर् सकिन्छ । वास्तविक भावनात्मक संलग्नता सिकाइर्काे सबैभन्दा प्रभावकारी चालक हाे । (मिन बहादुर विष्ट)
प्रेम पत्र : प्रेमकाे रुपमा साक्षरता, मुक्तिकाे रुपमा साक्षरता (युवा शिशिर श्रेष्ठ)
कान्तिपुर ! फाेन नभएका दिनहरुमा प्रेम पत्र लेख्ने र पढ्नेहरु केवल प्रेमिहरु थिएनन् । तिनीहरु आकिस्मक कविहरु, गाेप्य सिक्नेहरु र भाषाकाे एक शान्त क्रान्तिका सहभागीहरु थिए । आैपचािरक श्रोतहरुकाे अभावमा फाेन थिएन, कक्षाका किताबहरु थिएनन्, अनुमति थिएन उनिहरुले भावना, रूप र अभिब्यक्तिकाे एक भुमिगत विद्यालय निमार्ण गरे ।
प्रेमपत्र, एक बिश्वसनीय सन्देश वाहककाे हातवाट पास हुदै, रोमान्स र शिक्षा दुबैकाे माध्यम बन्याे । यसले युवाहरुलाइर् कसरी महसुस गनर्े मात्र हाेइन, आफूले के महसुस गरेका छन् भन्ने कुरा कसरी व्यक्त गनर्े भन्ने पनि सिकायाे र त्याे नाजुक, पट्याइएकाे कागजकाे टुक्रामा उनिहरुले शब्दहरुकाे जादु र, थाहै नपाइर्, साक्षरताकाे शिक्त पत्ता लगाए ।
आज शिक्षाविद्हरु र समाजहरुले साक्षरतालाइर् कसरी राम्राे सँग पालनपाेषण्ा गनर्े भनेर चिन्तन गदार्, यी पत्रहरुकाे कथाले हामीलाइर् सम्झाउँछ : सबैभन्दा राम्राे सिकाइर् तब हुन्छ, जब यो वास्तविक जीवनमा आधािरत हुन्छ, भावनाले भरिएकाे हुन्छ र मानिसहरु विच साझा हुन्छ । माैनतामा पनि, गाेप्य रुपमा पनि, युवा हृदयहरु सिकिरहेका थिए र, प्रेम माफर्त् उनिहरु संसारमा आफ्नाे बाटो लेखिरहेका थिए । (मिन बहादुर विष्ट)